Mes tensioneve në rritje në Ngushtica e Hormuzit, vendet e Gjirit Persik po shqyrtojnë seriozisht ndërtimin e tubacioneve të reja të naftës dhe gazit për të shmangur varësinë nga kjo pikë kyçe e tregtisë globale të energjisë.
Kërcënimi i kontrollit të mundshëm iranian mbi ngushticën ka shtyrë qeveritë dhe industrinë energjetike të rishikojnë projekte të vjetra dhe të propozojnë korridore të reja, përfshirë edhe planin ambicioz ndërkombëtar IMEC, që synon të lidhë Indinë me Evropën përmes Gjirit.
Zyrtarë dhe ekspertë të sektorit paralajmërojnë se ndërprerjet e mundshme në Hormuz mund të godasin rëndë eksportet e naftës dhe gazit, duke e bërë të domosdoshëm zhvillimin e alternativave, pavarësisht kostove të larta dhe sfidave politike.
Një nga asetet më strategjike aktuale mbetet tubacioni Lindje–Perëndim i Arabisë Saudite, një linjë prej rreth 1,200 kilometrash që transporton deri në 7 milionë fuçi naftë në ditë drejt portit të Detit të Kuq në Yanbu, duke shmangur plotësisht kalimin nëpër Hormuz. Riaktivizimi dhe zgjerimi i këtij rrjeti shihet si një zgjidhje afatshkurtër më e realizueshme.
Megjithatë, planet për tubacione të reja – që mund të kalojnë përmes Irakut, Jordanisë, Sirisë apo Turqisë, apo të lidhen me porte në Oman – përballen me sfida të mëdha sigurie, përfshirë praninë e grupeve militante dhe rreziqet gjeopolitike në rajon. Kostot për projekte të tilla vlerësohen të arrijnë deri në 15–20 miliardë dollarë.
Ekspertët theksojnë se zgjidhja më efektive afatgjatë nuk është një tubacion i vetëm, por një rrjet i integruar korridoreve energjetike dhe tregtare, që do të kërkonte bashkëpunim më të madh mes vendeve të Gjirit – diçka që historikisht ka qenë sfiduese.
Ndërkohë, tensionet mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit kanë rritur pasigurinë në rajon, duke ndikuar drejtpërdrejt në tregjet globale. Rreth 20% e furnizimit botëror me naftë kalon çdo ditë përmes Ngushticës së Hormuzit, çka e bën çdo krizë në këtë zonë një faktor kyç për çmimet dhe stabilitetin energjetik global.
