Ndërsa Shqipëria zien nga skandalet, opozita shqiptare ka zgjedhur qiellin e Uashingtonit për të kërkuar tokën e pushtetit. Nëntë deputetë dhe një kryebashkiak opozitar zbarkuan në SHBA, nga “Mëngjesi i Lutjeve” tek takimet me kongresmenë, me një mesazh të nënkuptuar: shpresa për rotacion nuk kalon më nga qytetarët, por nga Amerika.
“Ditët më të mira janë përpara”, deklaroi kryebashkiaku i Kavajës, Fisnik Qosja. Një fjali e thjeshtë, por që fsheh filozofinë e re të opozitës: pushteti si dhuratë diplomatike, jo si produkt besimi popullor. Në delegacion shfaqen emra të njohur si Gazmend Bardhi, Belind Këlliçi, Ivi Kaso, Klevis Balliu dhe veterani Fatmir Mediu — ky i fundit duke gjetur kohë për Uashingtonin mes një kalendari gjyqësor të nxehtë për Gërdecin.
Opozita thotë se ka reflektuar nga e shkuara, por hija e një politike që e ka përdorur “Amerikën” si slogan shpëtimi duket se nuk është larguar kurrë. Dikur ishte Lulzim Basha që e përmendte SHBA-në në çdo fjali, sot janë të tjerë që shohin nga Atlantiku për mrekulli politike. Por votat nuk vijnë me vizë diplomatike.
Nga ana tjetër, në Tiranë, Edi Rama nuk duket i qetë, jo për shkak të presionit të opozitës, por nga pesha e dosjeve, hetimeve dhe aferave që shtrihen përtej kufijve. Qeveria përpiqet të mbijetojë mes akuzash për korrupsion dhe lidhje me oligarkinë, ndërsa opozita përpiqet të ringjallet përmes fotografive me kongresmenë.
Ironia është e madhe: të dyja palët e përmendin Amerikën si shpëtim, ndërsa qytetari shqiptar mbetet spektator në dramën e importuar politike. Njëra palë ofron investime, ishuj dhe favore; tjetra lutje, takime dhe deklarata shprese.
Por pyetja që djeg është tjetër:
Ku janë votuesit në këtë ekuacion?
Sepse pushteti nuk fitohet me bekim diplomatik, por me besim popullor. Dhe pas 13 vitesh në opozitë, duket se ende nuk është mësuar mësimi më i thjeshtë i politikës:
shpresa nuk vjen me avion nga Uashingtoni, por ndërtohet në çdo lagje, çdo qytet dhe çdo votë.
