Reagimi i ashpër i Flamur Nokës pas emërimit të ish-deputetit demokrat Dash Sula si kryeinspektor i përgjithshëm nuk është thjesht një sulm personal, por një tregues i krizës së thellë që ka kapluar Partinë Demokratike pas katër mandatesh në opozitë.
Deklarata e Nokës – “Berisha mund të gabojë kur afron, por jo kur largon” – në thelb ngre një pyetje që i kthehet si bumerang vetë lidershipit të PD-së: pse kaq shumë figura me karrierë të gjatë në parti flasin vetëm pasi u mbyllen dyert dhe humbin funksionet?
Fenomeni është bërë pothuajse rregull. Brenda partisë dominojnë heshtja dhe rreshtimi, ndërsa kritika shpërthen vetëm jashtë zyrave dhe posteve. Kjo tablo dëshmon jo forcë politike, por një kulturë servilizmi, ku mbijetesa personale vlen më shumë se debati i brendshëm dhe ku shpresa për ndryshim brenda strukturave duket e shuar.
Rasti Sula nxjerr në pah një tjetër plagë: largimi i figurave me eksperiencë nuk shoqërohet me reflektim politik, por me etiketime dhe sulme publike, sikur problemi të jenë individët dhe jo kursi që ka lënë partinë të zvarritet në opozitë prej katër mandatesh.
Në vend që të shërbejë si alarm për nevojën e hapjes dhe reformimit, çdo dalje nga rreshti trajtohet si tradhti. Dhe kështu krijohet cikli i njohur: bindje në zyrë, revoltë pas dere – një formulë që flet më shumë për mungesë besimi te vetë partia sesa për “gabime individuale”.
