Një plagë që nuk është mbyllur kurrë për një nënë shqiptare mund të ketë nisur më në fund të marrë përgjigje. Pas gati 16 vitesh ankth, lutjesh dhe pritjeje, çështja e zhdukjes së Bleona Matës rikthehet fuqishëm në vëmendje me zhvillime që po ringjallin shpresën e shuar prej kohësh.
Vajza që u zhduk më 22 maj 2010, në malin Pikëllim në Kukës, ishte vetëm 6 vjeçe. Që nga ajo ditë, nëna e saj jeton me një boshllëk që nuk mbushet, me një pyetje që nuk fle kurrë: Ku është Bleona ime?
Së fundmi, dëshmi dhe dokumente të reja kanë hapur një pistë të re hetimore. Dyshohet se vogëlushja mund të jetë rrëmbyer dhe të jetë mbajtur për muaj të tërë në fshatin Llakatund të Vlorës, para se gjurmët e saj të humbnin sërish. Emri i një çifti nga Vlora ka dalë në skenë, duke rikthyer në sipërfaqe edhe konflikte të vjetra mes familjeve.
Por për një nënë, kjo nuk është thjesht pistë hetimore. Është fije shprese.
“Çiftin nuk e njoh, por konfliktet kanë ekzistuar. Janë denoncuar vite më parë… Unë vetëm dua vajzën time,” është shprehur me zë të dridhur Bukurie Veizi, një grua që prej 16 vitesh jeton mes kujtimeve dhe dhimbjes.
Një moment që e tronditi ishte edhe shfaqja e fotos së një vajze që dyshohej se mund të ishte Bleona. Ajo e pa gjatë, me sytë e një nëne që kërkon fytyrën e fëmijës së saj në çdo imazh.
“Tiparet nuk përputhen… por zemra e nënës nuk gjen qetësi. Dyshimet e mia mbeten,” tha ajo.
Koha ka kaluar, por për familjen Mata, ora ka mbetur në vitin 2010. Çdo ditë është pritje. Çdo lajm është një dridhje shprese. Çdo natë, një lutje që diku, vajza e tyre të jetë gjallë.
Sot, me pistën e re, dhimbja dhe shpresa ecin bashkë. Sepse për një nënë, edhe pas 16 vitesh, fjala “fund” nuk ekziston. Ekziston vetëm një dëshirë:
Ta përqafojë sërish Bleonën.
