Nga bignews.al
Sulmet e përsëritura të Sali Berishës ndaj Lulzim Bashës janë kthyer në një refren të vjetër politik, i cili synon të zhvendosë vëmendjen nga përgjegjësitë reale dhe ta rishkruajë historinë sipas interesit personal. Akuzat për “tradhti”, “pazare me Ramën” apo “kapje të Partisë Demokratike” nuk mbështeten në fakte konkrete, por në narrativa emocionale që shërbejnë për mobilizim militant, jo për sqarim të së vërtetës.
Së pari, pretendimi se Lulzim Basha ka bashkëpunuar fshehtas me Edi Ramën bie ndesh me realitetin politik të viteve 2013–2021. Gjatë kësaj periudhe, Partia Demokratike nën drejtimin e Bashës zhvilloi betejën më të gjatë opozitare kundër një qeverie me shumicë të fortë parlamentare, duke përfshirë bojkotin e Kuvendit, protestat masive dhe djegien e mandateve — veprime që vështirë se mund të interpretohen si “pazare” me pushtetin.
Së dyti, Berisha shmang qëllimisht faktin se Lulzim Basha u zgjodh disa herë kryetar i PD-së përmes votës së anëtarësisë, sipas rregullave statutore të miratuara nga vetë Partia Demokratike. Ta quash “të kapur” një drejtues të zgjedhur me votë, ndërkohë që vetë rikthimi i Berishës në krye të partisë ndodhi përmes një procesi të jashtëstatutor dhe përçarës, përbën një kontradiktë të hapur.
Një tjetër pavërtetësi që Berisha përsërit është se ai “u rikthye për të shpëtuar PD-në”. Në realitet, kriza më e thellë e Partisë Demokratike nisi pikërisht pas vendimit të Bashës për ta përjashtuar Berishën nga grupi parlamentar, një vendim i lidhur drejtpërdrejt me shpalljen e tij “non grata” nga SHBA. Në vend që të kontribuonte për unitetin e opozitës, Berisha zgjodhi rrugën e ndarjes, duke krijuar dy struktura paralele dhe duke dobësuar opozitën përballë qeverisë.
Berisha gjithashtu tenton ta portretizojë veten si simbol i qëndresës ndaj Edi Ramës, duke harruar se gjatë viteve të fundit të drejtimit të tij, Partia Demokratike humbi zgjedhjet e vitit 2013 me diferencë të thellë dhe ia dorëzoi pushtetin socialistëve për një dekadë të tërë. Të fajësosh Bashën për çdo humbje apo dështim është një mënyrë e thjeshtë për të shmangur përgjegjësitë personale dhe politike.
Në thelb, sulmet e Berishës ndaj Bashës nuk janë një përballje me të vërtetën, por një strategji për të ruajtur kontrollin mbi një pjesë të elektoratit përmes gjuhës polarizuese dhe nostalgjisë politike. Kjo pavërtetësi e vazhdueshme nuk i shërben as Partisë Demokratike dhe as opozitës shqiptare, por vetëm një cikli të pafund përçarjeje, ku e shkuara përdoret si armë dhe e ardhmja mbetet peng.
Nëse Partia Demokratike synon të rikthehet si alternativë serioze qeverisëse, ajo ka nevojë për reflektim të sinqertë, jo për mite politike dhe akuza të pabazuara. E vërteta, sado e pakëndshme, mbetet e vetmja rrugë drejt ringritjes reale të opozitës
