Nga bignews
Prej vitesh Sali Berisha është në “kilometrin e fundit”. Një kilometër që nuk mbaron kurrë. Një finish që nuk vjen. Një vijë fundore që zhvendoset sa herë afrohet data e radhës e protestës.
Premtimi ishte i qartë: brenda 6 muajsh do të binte “narko-regjimi”. Kanë kaluar muaj, stinë, zgjedhje… dhe i vetmi që bie rregullisht është morali i opozitarëve që presin “goditjen finale”.
Ndërkohë, brenda partisë, kush flet ndryshe del jashtë dere. Statuti është bërë si rregullorja e palestrës: ekziston, por askush s’e përdor. Doktori është kryetar, ish-kryetar, lider historik, lider aktual, zgjidhje e vetme dhe opozitë brenda opozitës — të gjitha në një person të vetëm. Një model “one man show”, ku pluralizmi trajtohet si defekt teknik, jo si vlerë politike.
“Kilometri i fundit” në këtë histori nuk është më metaforë shprese, por mekanizëm shtyrjeje. Sa herë që realiteti nuk përputhet me premtimin, zhvendoset finishi. Protesta tjetër, data tjetër, momenti tjetër “historik”. Kjo është taktika klasike e mbajtjes së trupës në tension të përhershëm: gjithmonë para betejës finale, kurrë në bilancin pas saj.
Por politika nuk funksionon me trailera pafund të së njëjtës premierë. Publiku mund ta durojë zhgënjimin një herë, dy herë. Kur bëhet cikël, lind cinizmi. Dhe cinizmi është armiku më i madh i mobilizimit. Ai nuk bën zhurmë, nuk del në studio, nuk proteston — thjesht nuk vjen.
Ndërkohë, narrativa e “rënies së afërt” ka një efekt anësor: e zhvendos përgjegjësinë nga strategjia te pritja. Në vend që të ndërtohet alternativë konkrete qeverisëse, program, figura të reja, hapje ndaj shtresave gri të elektoratit, gjithçka reduktohet në një formulë: “edhe pak, edhe një protestë, edhe një presion”. Kjo nuk është strategji pushteti; është strategji rezistence permanente.
Ironia më e madhe është se sa më shumë zgjat ky “kilometër i fundit”, aq më shumë forcohet perceptimi i të kundërtës: jo se pushteti po bie, por se opozita nuk po arrin ta rrëzojë. Dhe në politikë, perceptimi shpesh vlen më shumë se realiteti.
Brenda partisë, përjashtimet dhe mbyllja e radhëve e thellojnë këtë problem. Një forcë që kërkon të bindë publikun se do të sjellë standarde demokratike, por që nuk toleron zërin kritik brenda vetes, krijon një kontradiktë që votuesi e kupton shumë mirë. Mesazhi bëhet: ndryshim në pushtet, jo domosdoshmërisht ndryshim në mënyrën e drejtimit.
Kështu, “kilometri i fundit” shndërrohet në gjendje të përhershme politike. Një opozitë gjithmonë në prag fitoreje, por kurrë në moment fitoreje. Gjithmonë në mobilizim maksimal, por me energji që pakësohet. Gjithmonë me gjuhë të fortë, por me terren gjithnjë e më të ftohtë.
Dhe prandaj pyetja drejtuar doktorit “Sa kilometra të zgjat ky kilometri i fundit” nuk është thjesht batutë. Ajo është diagnozë! Sepsekur finishi i premtuar nuk vjen kurrë, problemi nuk është Distanca, por Drejtimi.
