Nga bignews.al
Skena e konferencës për shtyp ku Edi Rama ndërpreu debatin me Ambrozia Metën nuk ishte thjesht një moment tensioni mes një kryeministri dhe një gazetareje të thjeshtë. Ajo ishte një lojë e qëllimshme e politikës mediatike, ku Rama tregoi aftësinë e tij të përdorë debatet publike për të shndërruar kritikën në sulm personal dhe për të diskredituar media.
Gazetarja Meta e Syri TV e pyeti Ramën një pyetje direkte dhe të rëndësishme: pse qeveria nuk vepron njësoj me ish-ministren e tij sa me qytetarët e zakonshëm që nuk paguajnë dritat ose ndërtojnë pa leje. Pyetja ishte e thjeshtë, por Rama reagoi si të ishte sulm ndaj personalitetit të tij, duke e kthyer situatën në një spektakël të vetëviktimizimit.
Në vend që të përgjigjej në mënyrë faktike, ai ndërpreu konferencën, përdori gjuhë akuzuese ndaj medias, dhe e paraqiti vetveten si viktimë e një sulmi të padrejtë. Duke shfrytëzuar këtë moment, ai bëri dy gjëra:
– Shfajësoi qeverinë – Çdo pyetje kritike përballë vendimeve të tij politike u kthye në argument kundër “abuzimit të medias”, duke zhvendosur vëmendjen nga përgjegjësia në viktimizimin e tij.
– Diskreditoi median – Gazetarja Meta dhe televizioni i saj u paraqitën si “abuzues” dhe “trilluese”, pavarësisht se pyetja ishte brenda kornizës normale të medias investigative. Ky veprim është një shembull klasik i strategjisë politike ku kritika legjitime kthehet në një sulm personal, duke e bërë publikun të dyshojë tek objektiviteti i mediave.
Ky moment nuk është i izoluar. Ai tregon një model të njohur të qeverisjes së Ramës: çdo kritikë transformohet në teatër viktimizimi, ndërsa media shndërrohet në armik që duhet diskredituar. Në këtë mënyrë, publiku shpesh humbet fokusin nga çështjet reale – abuzimet, përplasjet me drejtësinë, dhe vendimet e kontestuara të qeverisë – dhe përqendrohet tek imazhi i kryeministrit si i “sulmuar” dhe i padrejtësuar.
Në fund, ajo që u pa në konferencën e Ramës nuk ishte thjesht një debat i tensionuar, por një manipulim i sofistikuar mediatik, ku vetëviktimizimi dhe akuzimi i medias përdoren si mjete për të mbrojtur pushtetin dhe për të neutralizuar çdo pyetje të pakëndshme. Ky është modeli klasik i politikës spektakolare, ku e vërteta nuk ka rëndësi sa imazhi i kontrolluar dhe narrativi i krijuar.
